غزل زیبایی از خانم مژگان عباسلو را با هم بخوانیم:   می‌خواست با تو رخت سفر در بیاورد از چشم‌های خیس تو سر در

روایت صادق هدایت: در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به

یک‌بار گفتی:  یک انگشتر خوشگل دیده‌ام که همیشه آرزو داشته‌ام مرد زندگی‌ام یکی از این‌ها دستش باشد. برگشتم گفتم: عزیزم، من با انگشتر رابطه‌ای

نمی‌دونی کنار تو / چه حالی داره بیداری / بذار باور کنم امشب / تو هم حال منو داری پی‌نوشت از برتراند راسل: با

از سید علی صالحی عزیز: نشانی اول: می‌دانم حالا سال‌هاست که دیگر هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد حالا بعد از آن همه سال، آن