«… رنج خیانت، هزار و یک زبان دارد.
زبان گریستن بدون اشک؛ زبان خیرهشدن به دیوار؛ زبان پنهانکردن صورت توی شکمِ نهچندان نرم بالشی با پر غاز و … زبان لودگی
هرکدام از این زبانها ویژگی خودشان را دارند. سرت را که میکنی توی بالش، مایوسانه سعی میکنی نبینی.
اما وقتی خیانت میکنی و به خاطرش رنج می بری، با چشم نمیبینی. نه اینکه با چشم نمیبینی؛ حتی اگر چشمت را ببندی باز هم میبینی.
زبان لودگی بدترین زبان است. رنج خیانت با زبان لودگی یعنی دردی مضاعف.
هم رنج میکشی و هم وانمود میکنی رنج نمیکشی.
تصورکردن اتفاقی تاگوار که به طور منطقی احتمال وقوع دارد، خودبهخود استرس ایجاد نمیکند. نگرانی وقتی شروع میشود که روحت، دیرتر از معادلات منطقی ذهنی به اتفاق ناگوار نزدیک میشود…»
برگرفته از کتاب «بهار 63» نوشتهی آقای مجتبی پورمحسن. نشر چشمه –1388
لینک سایت آقای پورمحسن در اینجا
سلام. این نیم فاصله ها را که گوشزدم می کنی حق داری… راستش تو سیستمی که در خانه دارم نیم فاصله را اجرا نمی کند. در واقع از پشت گوش انداختن اصل موضوع نیست… اما در ادیت حتما درستش می کنم. راستی به روزم و خوشحال می شوم قدم رنجه کنی
[پاسخ]