من در این آینه، دیروز و امروزم را آن‌قدر زلال می‌بینم که خودم هم تعجب مب کنم. دیروز دل به صدای پرنده‌ی اهلی نمی‌بستم.

دعوت شده‌ایم که محبوب‌ترین کتاب داستانی سال 1388 را انتخاب کنیم. البته بنا به تصریح برگزارکننده، بحث داوری و این حرف‌ها مطرح نیست بلکه

تو لیوان رو تو دست‌ات می‌چرخونی و زمزمه می‌کنی: «می‌دونی آخر هر عشق؛ ته ته‌ش چیه؟ یا مرگ یا جدایی یا عادت… یه‌وقتایی هم

آفتاب وقتی به خرده‌شیشه‌هایی که اطراف بدنت ریخته شده می‌تابد، اجازه می‌دهد نگاهم یک جا ثابت بماند و ببینم آیا با پرت‌شدن، رنگ دلواپسی‌هایی

به هر حال برای خودم فلسفه‌بافی می‌کردم و می‌دیدم که مثل مادرها دلم بچه می‌خواهد. مادری که «مرد» بود. در واقع دلم بچه‌ را